| oatza 的个人资料O a t Z a照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
6月2日 แหะๆไม่ได้อัพเดทมาปีกว่าแร้นมั้ง
แบบว่ามันไม่มีเวลาไง
แต่จะว่าไป
ไม่มีอารมณ์มากกว่าอะ..
กร๊ากกก
อย่างที่เห็น..
ว่าเพิ่งอัพรูปลงไป
ไปตั้งแต่ 2-3-4 ธ.ค. กับเพื่อนๆ ได้แก่
ออกเดินทางเย็นวันที่ 1 เลิกงานห้าโมง ไปขึ้นรถที่หมอชิต
โชคดีที่เค้ายังให้ขึ้นรถอีกคันนึง
กลายเป็นว่า นี กะ ปอม ไปคันแรก
แล้วเรากะอ้น
ไปรถอีกเที่ยวที่ออกช้ากว่าประมาณครึ่งชั่วโมง
(แต่เราไปถึงก่อนนะ.. 555)
อีกวันนึง ช่วงเช้าไปกินข้าว แล้วก้อไปบ่อน้ำพุร้อน.. ร้อนจิงๆ เฮ้ออ..
4月15日 Trip to Samedนิยายปรัมปรา
เรื่อง
เกาะเสม็ด..และ ผัดสามสหายขี้เมา(ริม)ทะเล
เหตุการณ์เริ่มต้นในวันที่อากาศในกรุงเทพร้อนระอุ สองสาว อันได้แก่ อ้อ และ แพร ได้ชักชวนกันไปเที่ยวเกาะเสม็ด สมาชิกร่วมทริปตอนแรก มี อ้อ แพร และโอ๊ด .. ต่อมา เพิ่มเป็น อ้อ แนน โอ๊ด และ แพร แต่... ด้วยเหตุผลบางประการ(หาอ่านได้จากบล็อกของอ้อและแนน) ซึ่งอาจเป็นการคัดเลือกทางธรรมชาติ ทำให้ทริปนี้ ประกอบไปด้วยสามสหายซึ่งเกิดในเดือนพฤษภา วันที่ 3,5 และ 6 ตามลำดับ (ชะรอย .. พวกเราคงจะตามกันมาเกิดเป็นแน่แท้)
การเดินทางเริ่มขึ้นในเช้าวันเสาร์ที่ 8 เมษายน เจอกันที่อนุฯ(ย่อมาจากอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ) ตอนเจ็ดโมง(แนนมาช้าสุด เพราะหนักกระเป๋า..กร๊ากกกกกก) แต่ไม่ทันรถตู้เที่ยวเจ็ดโมง ก้อเรยต้องนั่งเม้าท์เรื่องที่กะว่าจะไปเมาท์กันที่ทะเลไปพลางๆ เพื่อรอรถเที่ยวเก้าโมง (เราว่าคิดถูกแล้วแหละที่เริ่มเมาท์ตั้งแต่ตอนนั้น เพราะนั่งเม้าท์กันจนรถตู้ไปถึงระยอง ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหมดเรื่องเมาท์)
ครั้นพอถึงท่าเรือนวลทิพย์ ก้อแวะกินข้าวชิวๆ ประกอบกับให้ไอ้แนนเข้าส้วมซักพัก ก้อพากันลงเรือเพื่อข้ามไปเกาะเสม็ด (ระหว่างที่อยู่บนเรือ พยายามจะฮัมเพลง"ธงน้ำเงิน"ดังๆ เนื่องจากอ้อบอกว่ามีคนนึงบนเรือน่าจะเป็นเด็กบดินทรฯ) ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก่าๆ ล่ะมั้ง ก้อไปถึงเกาะ แล้วก้อนั่งรถกระบะวิบากเพื่อไปอ่าวไผ่..
เมื่อไปถึงอ่าวไผ่ ก้อตรงดิ่งไปยังที่พักที่จองไว้ (เป็นที่เดียวที่หาเบอร์โทรได้เนื่องจากคราวที่แล้วเราไปพักแล้วถ่ายรูปกับป้ายชื่อหน้าบังกาโลไว้นั่นเอง ก๊ากกก) ห้องพักคราวนี้ดูทรุดโทรมกว่าตอนไปเมื่อสองปีก่อนนิดหน่อย และเป็นที่น่าเสียดายที่ตอนไปไม่เจอกะพี่ที่บังกาโลที่เราขอถ่ายรูปด้วยเมื่อคราวที่แล้ว เพราะคนนั้น ต่อราคาง่ายมาก กล้าขอกล้าให้ บางที่ก้อให้มากกว่าที่ขอ 55
หลังจากนอนกลิ้งเกลือกกันซักพัก โอ๊ดกะแนนก็ผล็อยหลับไป ด้วยความเมาที่ไม่ได้เกิดจากการเดินทาง แต่มีสาเหตุมาจากอ้อ-บัง(ย่อมาจาก อ้อคุยโทรศัพท์กะบัง)
สามโมงครึ่ง อ้อเลิกบัง (ย่อมาจาก อ้อเลิกคุยโทรสับกับบัง) เรากะแนนก้อตื่น ถึงแม้เราจะมีแผลอุบาดๆที่ขาทั้งสองข้าง และแขนอีกข้างนึง แต่ให้ตายเถอะ. ถ้าไปทะเล แล้วไม่ลงทะเล ก็คงจะเสียชาติเกิดมิใช่น้อย .. เราสามสหาย ก้อเรยพากันวิ่งลงทะเล ไปลอยคอเมาท์ต่อจากในรถตู้ตามที่ได้ตั้งใจไว้ ลอยไป.. ลอยมา.. ซักพัก แนนก้อโดนแท่งแหลมๆใสๆ ตำเท้า(จากการสอบถามผู้รู้ภายหลัง พบว่ามันน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า หอยเม่น).. แนนก้อเรยไปนั่งพักริมหาด พอหายเจ็บ+ตกใจ ก้อลงไปลอยคอกันต่อ.. เพื่อไม่ให้น้อยหน้าสาวราศีพฤษภ ที่เกิดใกล้กันมากๆแล้วดันโคจรมาเป็นเพื่อนกัน เรากะอ้อ ก้อเรย โดนตำกันไปคนละทีสองที ลอยไปลอยมา .. กลิ้งเกลือกริมหาด จนเริ่มรู้สึกว่าเย็นแล้ว ก้อเรยกลับห้องไปอาบน้ำ แล้วก้อพบว่าเราทั้งสามตัว หามีอุปกรณ์ในการอาบน้ำเพียงพอไม่.. เพราะเรากะว่าคงต้องมีใครซักคนเอามา แต่ลืมนึกไปว่า พวกเราคงนิสัยเหมือนกันมากเกินไป ก้อเรยต้องไปหาซื้อเอาดาบหน้า อ่อ.. ขอบคุณแนนและอ้อที่ซื้อเบต้าดีนมาด้วย เพราะหลังจากการอาบน้ำ แผลเราเหวอะหนักกว่าเดิมอีกง่ะ T-T
กว่าพวกเราจะอาบน้ำเสร็จ ตะวันก้อได้ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ถึงเวลาออกหา(เหล้า เอ้ย ข้าว)กินพอดี พวกเราไปกินข้าวกันที่ Jep's restaurant .. อาหารที่กินก้อประกอบด้วย ต้มยำทะเล ทะเลจานร้อน แล้วก้ออาหารทะเลเผา ชื่อไรจำไม่ได้ ถ้าอยากรู้ หาคำตอบได้ที่บล็อกแนน (แต่ละอย่างที่กิน ราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าไปทะเล.. กร๊ากกกก) ... ขอบคุณแนนที่เป็นเจ้ามือมื้อนั้น..
หึหึ.. เมื่อท้องอิ่ม ก้อถึงเวลาที่พวกเรารอคอย .. Climax ของ Trip นี้ .. และเป็นที่มาของชื่อเรื่อง ผัดสามสหายขี้เมา(ริม)ทะเล.. ก๊ากกกก เราสามคนกับ 100 pipers 1 ขวด และ mixer มั่วๆทั้งหลายที่กินกัน ตอนแรกนั่งกินบนหาดทราย พอ 4 ทุ่ม ร้านปิด พวกเราต้อง move กันไปที่ beach bar ตอนนั้นก้อเริ่มเดินโซซัดโซเซ กอดขวดเหล้า มิกเซอร์ และจานเม็ดมะม่วง เท่าที่จำได้ นั่นคงเป็นการเดินครั้งสุดท้ายในคืนนั้นที่พวกเรายังพอมีสติประคองตัวให้ตรงอยู่ได้ หลังจากที่กินกันไปเรื่อยๆ ก้อเริ่มมีคนรั่ว(อ้วก) มีคนร้องไห้ และอีกคนนิ่ง(รักษาภาพ) [ตอนนั้น.. เป็นช่วงเวลาที่เรามีความสุขมากๆๆๆเรย รู้สึกดีจริงๆ เพิ่งจะรู้เนี่ยแหละไอ้ที่เค้าพูดกกันว่า..เมามันส์ส์ส์...มันเป็นอย่างนี้นี่เอง] แต่เราก็ยังคงกินกันต่อไปจนเหล้าหมดและมีบางคนหลับ บางคนไปอ้วกมาเรยเริ่มดีขึ้น และอีกคนยังคงนิ่ง(รักษาภาพ)อยู่ เราก็เรยพากันกลับห้องตอนประมาณตีสาม และก้อหลับกันในทันที ยกเว้นบางคนที่ต้องแปรงฟันก่อนนอนเพราะไปอ้วกมา ก๊ากกกก (ตอนนั้นยังพอมีหวังว่าจะตื่นไปดูพระอาทิตย์ขึ้น)
เช้าวันรุ่งขึ้น เราตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าร้อง แต่ก็ยังมีหวังว่าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้น แต่พอดูนาฬิกาแล้ว อ้าว มันเจ็ดโมงแล้วนี่หว่า.. แถมฝนยังตกอีกตะหาก ก้อเรยนอนต่อซะงั้น ตื่นมาอีกทีก้อเกาโมงก่าๆ เรยเปิด Super Rookie ดูแบบชิวชิว แล้วค่อยไปอาบน้ำตอนสิบโมงครึ่ง เสร็จสรรพเรียบร้อย เช็คเอาท์ตอนเที่ยงตรงพอดี ... แล้วเราก้อไปหาข้าวกินกัน กินไป ก้อนั่งมองทะเลไปด้วย.. ทะเลวันนั้นมันสวยมากๆๆๆ ... กินข้าวเสดก้อเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆๆๆ .. กะเวลาให้ข้ามไปถึงฝั่งพอดีกะที่รถตู้มารับตอนสี่โมงครึ่ง ....
ตอนนั่งรถตู้.. หลังจากผลัดกันหลับไปคนละตื่นสองตื่น เราก้อมานั่งรำลึกกันว่า เมื่อคืนทำไรไปบ้าง..
นึกไปก้อขำกันไป.. ถึงแม้ทริปนี้จะแค่ 2 วันกับหนึ่งคืน แต่ความประทับใจจะยังคงอยู่มิรู้ลืม
เวลาผ่านมาอาทิตย์นึงแล้ว แต่นึกถึงทีไร ก็ยังอิจฉาตัวเองอยู่เรยที่มีความสุขได้ขนาดนั้น 555
เมื่อไรก็ตามที่นึกถึงค่ำคืนแห่งความทรงจำบนเกาะเสม็ด ก็จะมีบทเพลงของทาทา ยัง แว่วคลอขึ้นมาทุกครั้งว่า...
"มีเพียงเราสามคน.. กลมเดียวก็พอ..."
(ขอขอบคุณ บทเพลง "สามคนหนึ่งกลม" ของ Tata Young" มา ณ ที่นี้ด้วย)
- Happy Ending -
2月5日 เหตุเกิดในห้องยาณ ห้องยา ร.พ. เปาโล เมโมเรียล สมุทรปราการ
อันประกอบไปด้วยพี่เพ(ย่อมาจากเภสัชกร) กะน้องพู่(ย่อมาจากผู้ช่วยเภสัชกร)..
จากจำนวนพี่เพทั้งหมด รวมหัวหน้าด้วยเป็นสิบเอ็ดคน(ไม่รวมพาร์ทไทม์)
มีเภสัชกรชายอยู่สามคนด้วยกัน ได้แก่
K.Chit(ชิด) K.Bomb(บอม) และ K.Beer(เบียร์) ..
ซึ่งสามหนุ่มนี้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ตอนเรียน..
วันที่ขึ้นเวรกันครบสามคน.. พวกเขาจะเป็น C2B - -"
วันที่พี่ชิตหยุด.. อีกสองหนุ่มจะเป็น กอล์ฟ-ไมค์ ทันที..
(แม้เราจะพยายามทัดทานว่าเป็น กอล์ฟ เบญจพล กะ ไมค์ ภิรมย์พร ก้อตาม) - -"
และทุกวันที่เราเม้าเรื่องเรนกะพี่เพ รึ น้องพู่..
พี่บอมจะพยามมาโน้มน้าวว่าพี่เบียร์เนี่ย มีความเท่เทียบเท่ากับ(ขี้)เลน.. - -"
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่ซางดูออกอากาศเป็นวันแรกเฉกเช่นวันนี้
พี่บอมก้อดู แล้วก้อบอกว่า..
เนี่ย สูสีกะพี่เบียร์ แบบก้าวต่อก้าว
พี่ชิตมาได้ยินพอดี.. เรยทำหน้าซีเรียส แล้วบอกว่า.. เฮ้ย..มันหลายก้าวอยู่นะ 555
นี่แหละ การทำงานในวันเสาร์อาทิตย์ ซึ่งไม่มีหัวหน้า ก๊ากกกกกกกกกก
...
จบเรื่องของหนุ่มๆไว้เท่านี้ก่อน..
ไว้วันหลัง ค่อยมาต่อเรื่องของสาวๆกันใหม่ 555 12月12日 คิดถึง RAIN จังเมื่อคืนปวดท้องมากๆๆๆเรย T-T
11月11日 Friday 11/11วันนี้...
เรื่มต้นตอนเช้าด้วยความลนลาน เร่งรีบ และหลุกหลิก..
เนื่องจาก เปนวันส่ง abstract แต่ยังไม่เสด เพิ่งส่งให้อ. รอ อ. แก้ (อ.อยู่ยี่ปุ่น)
แล้วอยู่ที่ รพ.เด็ก แต่ต้องรอ อ.ปรีชา (น่ารัก) เซ็น แล้วกลับไปส่งที่คณะ
แต่.. ในที่สุด ก็กลับไปส่งทันเวลา 4โมงเย็น พอดีเป๊ะ..
ขอบพระคุณอ.สมภพ ที่ใจดีมากๆๆ, อ.ปรีชา ที่น่ารักมากๆๆ, และอ.พี่เกมที่ช่วยเหลือทุกๆๆๆอย่าง
แถมวันนี้
ยังเป็นวันประกาศผลใบประกอบฯ
ตอนแรก วันนี้เราอารมณ์ดีมาก กะว่าคงไม่เครียดร้อกกก
แต่.. พอ อ.ปรีชาประชุมกลับมา
อ.ปรีชา รู้ผล แต่ไม่ยอมบอก แสดงว่าต้องมีซักคนในแปดคนที่อยู่ รพ.เด็กตอนนั้น ไม่ผ่านแน่ๆ
เราก้อเริ่มเครียดแระ.. ก็ ในแปดคนที่อยู่ตอนนั้น..
อ. จำชื่อเราได้คนเดียวอะดิ.. เราเรยคิดว่า มีความเสี่ยงสูง..
...
แต่ในที่สุดก้อผ่าน... เฮ้อ.. ค่อยยังชั่ว
แล้ววันนี้...
เป็นวันสุดท้ายของการเรียน
โชคดีจังที่ได้ อ.ปรีชามาปิดคอร์ส...
อ.น่ารักจังเรยยย...
แต่..
พอตกเย็น..
เราอุตส่าห์ดีใจ จะโทรไปบอกแนนว่าเราผ่านใบประกอบฯแล้ว
ปรากดว่า..
แนนไม่รับโทรสับเรา
ตอนแรกก้อแอบน้อยใจที่มันไม่รับโทรศัพท์...
แต่.. ตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมมันไม่รับ..
แนนเอ๊ย..
เราและเพื่อนๆทุกคนรักแนนเสมอ..
ห้ามคิดจะอินเทรนด์ด้วยการโดดตึกนะเฟร้ยยยยยย.. ไม่ดีร้อก.. ศพไม่สวย
จรินทร์ด้วยนะ.. ห้ามโดดตึก
เสียภาพพจน์เด็กน้อยน่ารักที่อุตส่าห์สร้างมากันพอดี
ตอนนี้
คงต้องรีบไปปั่นโปรเจกต์ซะแร้นนน
เพราะมันลนตูดอย่างแรงอะ..
10月26日 RAINวันที่ 25 ตุลาคม..
กลายเปนเมื่อวานไปซะแร้ว..
วันนี้สะพานข้ามแยกพญาไทเปิดใช้เป็นวันแรก
หน้าคณะรถไม่ติดจิงๆด้วยยยยยยยยย .......
เย้ๆๆๆๆ
 เนื่องด้วยที่ปากน้ำมีงานประจำปี.. มีการปิดถนนกลางจังหวัด..
เราเรยอาศัยรถตี้มาลงที่บางกะปิ
 เพื่อนั่งรถตู้กลับทางศรีนครินทร์ เลี่ยงเส้นทางปากน้ำ
(ที่จิงทางปากน้ำอะ อ้อมกว่าอีก.. แต่ปกติเรากลับทางนั้นเพราะรถติดน้อยกว่า
แต่พอหน้าคณะเลิกติด... ก้อดูท่าทาง..ทางนี้จะเวิร์คกว่าแฮะ..หุหุ
 )พอถึงปากซอยหมู่บ้าน เหนฝนมาครึ้มมากๆๆๆ
แล้วก็กะลังเริ่มลงเม็ด..
 เรากะว่า.. นั่งมอไซ ปรื๊ดเดียวก้อถึง.. ไม่ทันเปียก..
แต่.. อนิจจา...
สงสัยจะเป็นเพราะเมื่อวานเราบอกว่าจะใช้ Rain รักษาโรค...
วันนี้สวรรค์ก้อเรยเป็นใจ..
ประทานฝนตูมเบ้อเร่อใส่กบาลเรา
แล้วแบบ..ซ้อนมอไซ.. หนาวก้อหนาว.. เงยหน้ามองไรก้อไม่ได้
กว่าจะถึงบ้านก้อเปียกโชก.. น้ำหยดติ๋งๆ
........
-_-"
อนาถจิงๆ.. เฮ้อ..
10月24日 ยารักษาโรคโห... ชื่อเรื่องบ่งบอกถึงวิชาชีพ...ที่ยังไม่ได้ใบประกอบ..หึหึ
แต่เด๋วจะได้เร็วๆนี้แระ...เดือนหน้าประกาศผล...
โอม... จงผ่าน..จงผ่าน..
เอ้ย.. ต้องเป็น.. โอ๊ดผ่าน โอ๊ดผ่าน สิ.. เฮ้อ..
เรื่องขำขำวันนี้..
เอาซีดีการแสดงตอนรับน้องมาให้พ่อกะแม่ดู
ที่เราเต้นฮิพฮอพเพลง Say Hi ! กะพากย์ละคร Pharmaranger
แม่รีบเอาไปอวดให้ที่บ้านตาดู พ่อก้อบอกจะเอาไปออฟฟิซ..
 ท่าทางพ่อแม่จะภูมิใจมาก... ก๊ากกกกก
ถ้าได้เกียรตินิยมจะภูมิใจอย่างงี้ป่าวเนี่ย.. 5555
อะ.. ที่ตั้งชื่อเรื่องว่ายารักษาโรคเนี่ย...
เนื่องมาจากคำกล่าวหาของคุณแสบ.. ที่ว่าเราเปนโรคใหม่
อ๊ะๆ ..
 ไม่ใช่หวัดนกตามกระแส...แต่แสบอะ..หาว่าเราเปนโรคว่าน..
หารู้ไม่ว่า... ที่จิงแล้ว... เราใช้ว่านรักษาโรคเก่าของเราตะหาก(โรคตรัย)
 ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
 แต่รู้สึกว่า.. ประสิทธิภาพของว่านมันจะไม่ค่อยดี
เรยไม่ค่อยได้ผลเท่าที่ควร...
 ดังนั้น..
เราคงต้องหวนกลับมาใช้ยาเก่าแต่ประสิทธิภาพเยี่ยม..
คือ..น้ำฝน(RAIN)
 ... นั่นเอง...ก๊ากกก..
  พอเถอะ.. เลิกดีกว่า...เพื่อนๆ.. ห้ามแซวเรื่องโรคเก่านะ.. พูดถึงมากๆเด๋วโรคกำเริบ...
ก๊ากกกกกกกกกกก
อ่อ.. จะบอกเพื่อนๆว่า..
เราไม่ค่อยได้เข้าไดของเพื่อนๆเรย..
เนื่องจาก..
เมื่อพยามจะเข้า space ของเพื่อนๆน่ะ
คอมเรามันค้างทุกทีเรย
 บางทีนั่งอัพของตัวเองอยู่ดีๆ
มันยังค้างเรย.. หึหึ
อย่าโกรธเราเรยนะจ๊ะ..
  10月20日 โอยยย ........อ๊ากกกกกกเซ็ง SPSS มากกกกกกกกกกก
โคดจะหลอนนนนนน
ปวดต้นคอมากมาย...
ช่วงนี้เรียนเป็นบ้ามากๆ
เรียนสองวิชา วิชาละเก้าวันรวด...
วันนึงเรียน 9โมงเช้า ถึง สี่โมงเย็น...
เลิกเรียน... ทำ SPSS (ที่บ้านไม่มีโปรแกรม)...
ทำไม่เคยเสดเพราะห้องคอมปิด 5 โมง..
แถมยังใช้ไม่ค่อยเป็น ... ทำตารางวุ่นวาย จัดมั่วๆ มั่วจัดๆ
เลิกเรียน... เดิน
 เป็นระยะทาง 3 ป้ายรถเมล์เพื่อไปขี้นรถเมล์กลับบ้าน
เพราะ.. การจราจร หน้าคณะ.. นรกมาก
เดิน 15 นาที ไปถึงก่อนรถเมล์ที่นับจุดสตาร์ตจากหน้าคณะพร้อมเรา
ถึงบ้าน ..
มานั่งตกแต่งตารางที่ทำสถิติไว้ (ต่อเนื่องจาก SPSS )
โอยยยยยยยย
ปวดต้นคอมากๆๆๆๆๆๆ.....
ถึงแม้การเรียนช่วงนี้จะเหนื่อยมากๆๆๆๆๆ
แต่เห็นอาจารย์มณฑรัตน์ (course director) มานั่งเรียนด้วยทุกวันเรย
ก็เรยฉุกคิดขึ้นมาว่า..
อ. คงจะเหนื่อยยิ่งกว่าเราแน่ๆเรย
ขอบคุณอาจารย์มากๆนะคะ.. 9月15日 ติ่งช่วงนี้ชีวิตติ่งอีกแล้ว
คอมบ้านก้อโมเดมเจ๊ง
เล่นเนตไม่ได้
ก้อเรยยิ่งหมกมุ่นกะเอเอฟไปกันใหญ่
แต่....
เมื่อวันเสาร์(10 กย.)ไปดูคอนเสิดมา
กลายเป็นว่า ไปรับว่านกลับบ้านซะงั้น T-T
แล้วทีนี้...
บ้านเอเอฟ ก้อไม่มีว่าน
โมเดมเจ๊ง ไม่มีเนตเล่น
โอววว
ชีวิตติ่งๆ
ถึงแม้จะมีงานโปรเจกรอให้ทำ
แถมยังจะสอบอาทิดหน้า
ตามด้วยสอบใบประกอบฯ
แต่ทำไมเราดูว่างจังวะ
เรียนก้อไม่ไปเรียน
อยู่บ้านก้อนอนเฉยๆ
เฮ้ออออ...
สงสัยจะต้องเริ่มเอาจริงซะละมั้ง
ว่าแต่... จะเริ่มจากไหนดีฟะ
เฮ้อออออออ...
เบื่อจิงๆๆ
คิดถึงว่าน
กร๊ากกกกกกกกกก
8月30日 AF Feverหึหึหึ...
ไม่ได้อัพซะน้านนนน...นานนนน
ก้อไม่ได้หายไปไหนหรอกนะ.. แต่แบบว่า..
ให้ตายเถอะ..โรบิ้นนนน...
ติด Academy Fantasia
โอวววว...
ไม่น่าเชื่อเร้ยย...ว่าจะเปนได้ถึงขนาดนี้...
แบบว่า..
ไม่ได้ทำอะไรเรยจิงๆๆ
นอนดูตลอดเวลาแบบ..ลุกไปไหนไม่ได้เรย
จะว่าไปก้อเหมือนคนโรคจิตอะ.. แอบดูชีวิตชาวบ้านทั้งวัน
5555555555
(กรุณาหัวเราะด้วยสำเนีบง ว่าน v3 จะได้อารมณ์มาก)
โอววว.. ว่าแล้วเราก้อคงจะต้องขอตัวไปดู AF ต่อดีก่า
ก๊ากกกกกก...
แว่บ !!
8月21日 OSPE ชิวชิวอ่า..
ตั้งชื่อแข่งกะ OSPE ขำขำ ของจรินทร์ หึหึ
คือเป็นการซ้อมสอบใบประกอบของคณะเราเอง
แบบว่า.. แบ่งสองกลุ่มแล้วผลัดกันสอบ ผลัดกันคุม
สอบแบบแลบกริ๊ง
เราอะ นอนตีสามนะเฟร้ย หนังสือไม่อ่านซักตัว ไม่เตรียมไรไปสอบเรย
แต่เราว่าถึงอ่านไปก้อคงไม่ได้ดีกว่านี้อะ
เพราะขนาดเพื่อนๆที่ดูฟิตๆ พอเจอมาด่านปราบเซียน อย่าง nasal spray ของเรา
ก้อเบ่ยกันไปตามๆกัน
แต่เราอะ ใจดีนะเฟร้ย เราบอกใบ้ทุกคนอะ ใครรืมอะไร เราก้อจะถามชี้นำ ถ้าตอบถูกเราก้อให้คะแนน
แต่ถาตอบผิดก้อ.. ช่วยไม่ได้อ่านะ
คือว่าด่านเรา คะแนนเฟ้อสุดๆอะ เพื่อนๆคะแนนไม่ค่อยต่างกัน
แต่ขอบอกว่า.. วันเนี้ยอะ คณะไม่มีข้าวขาย
หิวมากกกกกกกก
เลยชวนกันกะพาร์ทเนอร์แลบ และเพื่อนๆพาร์ทเนอร์แลบ(สรุปว่าไปกันมั่วๆ)...ไปกิน สห กัน
โอววว.. ม่ายยย ..
ญ พวกนี้น่ากลัวมากๆ ฟาดกันเรียบจนพวกไอ้หวกยังต้องอาย
แต่ขอบอกว่า.. อิ่มจัง ตังค์เกือบครบ
กินตั้งแยะ หมดไป 50 ก่าบาทเท่านั้น
สนองความหิวได้ทันใจ
อ๊ะ..
แต่วันนี้สนุกมากทีเดียว
เพื่อนกรุ๊ปเอที่ปกติไม่ค่อยเจอกันเรย วันนี้ก้อได้คุยกันครบทุกคน
(เพราะทุกคนต้องผ่านทุกสเตชั่นนี่นา)
....
อะ..หัวข้อต่อไป
ขอใช้สิทธิพาดพิงไปเมื่อวันเสาร์ที่ 13 สิงหาคม
ไปกินข้าวกะเพื่อนๆห้อง 15..
โอว...พระเจ้า..
รู้สึกดีจิงๆ
ไม่ต้องพูดไรกันมาก...แต่อยู่ด้วยกันได้อย่างฮา
โดยไม่รู้สึกแปลกแยกเหมือนเวลาอยู่คณะ
(หรือไม่พวกเราก้อต้องแปลกกันยกห้อง)
ขนาดเรามานั่งโต๊ะอบายมุข โซนสูบบุหรี่ ซดเบียร์อยู่นอกห้องกันสามสี่คน
มีกระจกใสบางๆกั้นกะเพื่อนๆที่เกะกันอย่างบ้าคลั่งในห้องกระจกนั้น
เรายังไม่รู้สึกเป็นติ่งเรย..
ค่อยยังชั่วหน่อยที่มีเพื่อนที่ บ.ด. อยู่..(ทุกคนเรย..ไม่ใช่แค่ห้อง 15 นะ)
ขอบคุณเพื่อนๆที่ทำให้เรานึกออกว่า..จิงๆแล้วเราเปนคนปกติ..
แล้ววันหลังไปเจอกันบ่อยๆนะ
MISS U ALL
 ปล. สีเสร่อแรงมาก เนื่องจากมีความขี้เกียจสูง
 หมายเหตุ.. จากภาวะโรคตรัยเรื้อรังที่คุกคามเรามานาน..
บัดนี้ ขอประกาศตนเป็นอิสระ...หายจากการเป็นผู้ป่วยโรคตรัยอย่างเป็นทางการ
(หากมีการกลับเป็นซ้ำ ทางเราจะจัดแถลงข่าวตามวาระอันสมควรต่อไป)
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
8月13日 emptyหึหึ
ไม่ได้อัพมานานชาติเศษ
เนื่องจากขี้เกียจ+เปื่อย+ชีวิตยุ่งเหยิงวุ่นวาย
และอื่นๆอีกมากมาย
อ๊ะ..แล้วเราจะแก้ตัวไปใย
ในเมื่อมันเปนสะเปซของเรา จะอัพมะไหร่ก้อได้นี่นา
ไม่มีใครรออ่านซะหน่อย T-T
ว่าแล้วก้อนึกขึ้นมาได้ ว่าชีวิตนี้มันช่างว่างเปล่าซะจริง
ไม่มีอะไรทำ
ไม่มีจุดมุ่งหมาย
ไม่มีความฝัน
และที่สำคัญ..
ไม่มีแฟนนนนนน... 555555
แบบว่า ไม่มีแม้แต่คนที่จะแอบชอบ..
อยู่ไปวันๆจริงๆเร้ยยยย
อ๊ะๆๆ
แล้วคะแนนมิดเทอมที่สอบไป ก้อออกมาซะแล้ว
เปนไปตามความคาดหมาย
สอบไปสาม คะแนนออกสอง
ก้อตกมีนควบสองวิชาซะงั้น
ความหวังที่มีอยู่ตอนนี้ก้อคือ...
หวังว่าจะทำแฮทริก ตกมันสามวิชารวดไปเร้ยยยย
ก๊ากกกกกก
ตกชัวร์ๆ
ไม่ผิดหวังแน่ๆๆ
หึหึ
เคยได้ยินป่าว..
เป๊ปซี่ เต็มที่กับชีวิต
แต่ของเราเนี่ย
มันต้อง..
oatza.. empty กับชีวิต
ก๊ากกกกกกกกกกก
7月20日 6/15 กาลครั้งหนึ่งนานมา ณ ตึกห้า สูงเสียดฟ้า น่าใจหาย
ห้องที่อยู่ ในซอก ตรงนั้นไง 548 น้นไซร้ เป็นตำนาน
ชาวประชา 6/15 รุ่นยีบเก้า ใครประสบพบเข้าล้วนกล่าวขาน
ร่วมฟันฝ่า มาสามปี ที่ยาวนาน สร้างตำนาน แห่งหนุ่มสาว ผู้เยาวว์วัย
ก้าวเข้าสู่ ประตูหลัง พบถังขยะ ทำไมนะ มุมนั้นมัน สว่างไสว
ก้อพราะว่า มีเบ๋มอยู่ ตรงนั้นไง แต่ฉไน ไอ้หื่นทัศน์ ไม่แสบตา
พอมองไป เห็นไอ้ไก่ ดำสุดสุด ช่วยดึงดูด แสงจากเบ๋ม ดีนักหนา
ข้างๆมัน คือไอ้นนท์ บานาน่า ไอ้นนท์นั้น มันชอบผ่า แหวะเสื้อโชว์
ถัดมาเป็น ไอ้อุ้ย ไอ้ขี้เก๊ก ถูกสเป๊ก สาวปลอมๆ ตอมเป็นโหล
คนอะไร โคดเสี่ยว ข้าวเหนียวเม็ดโต อยากจะโห่ ไล่มัน ไปไกลไกล
คุณหนูนัท นั่งดู อยู่ไม่ห่าง คอยเคียงข้าง เป็นกำลัง ไม่หวั่นไหว
เธอไม่สน สายตา ของใคร เราเข้าใจ กันสองคน ก็เพียงพอ
ส่วนท่านไกด์ นั้นไซร้ อ่านการ์ตูน ดูหมกมุ่น ครุ่นคิด ฟิตจริงหนอ
ท่านรองปิ่น ถึงแม้ จะไม่หล่อ แต่แต่งชุด ร.ด. แล้วเร้าใจ
ข้างหน้าปิ่น คือกบหิน ชอบกินยุง(ปุ๊ก) ต้องสะดุ้ง เพราะเอกถาม ว่าเห็นไหม?
ทั้งกระเป๋า กล่อง scream เป้คู่ใจ อันตรธาน หายไป ไร้ร่องรอย
หน้ากระดาน ที่ของเขา ห้าสาวมั่น มิ้น,เกด,ขวัญ แสนขยัน ไม่ท้อถอย
อีกทั้งนุช กับหญิง ฟิตเต็มร้อย ยกนิ้วโป้ง ถึงนิ้วก้อย ให้หมดเลย
เดินต่อไป พบกับ กล่องปากกา มันเอามา ทำไม ไอ้ปูเอ๋ย
หลากสีสัน ตระการตา บ้าไปเลย เยอะจนเกย ท่วมหัวสาว เคมีโอฯ(นว)
นั่นหนูนิ่ม เขียนหนังสือ ด้วยมือซ้าย นิ่มโชคร้าย เพราะไอ้เจอร์ มันโซโล่
ไอ้แก่ตุ้ม ก็ต้อง ร้องไห้โฮ เพราะไอ้เจอร์ ร้องเพลงโชว์ หนวกหูจัง
ไอ้แพรนั้น มันขึ้นเครื่อง ไปเมืองนอก ทิ้งเพื่อนๆ กระจอกๆ ไว้ข้างหลัง
ทิ้งสาวจริง ผู้แสนดี ให้บ้าคลั่ง ลีโอภัท ขึงขัง ดั่งผู้ชาย
ไอ้หน้าม่อ เบอร์สอง รองจากทัศน์ คือไอ้ติ๊บ วรรัตน์ ตามคาดหมาย
ส่วนไอ้เดียว กามโฉด โคดอันตราย ข้างๆกาย คือไอ้ช๊อป นักกีฬา
อีกหนึ่งหนุ่ม หน้าเลว สูงเหมือนเปรต หล่อร้อยเมตร หล่อไกลๆ คือไอ้ต้าร์
โอ๊ดดีเลิศ ประเสริฐศรี ห้ามนินทา หัวเราะดัง ดั่งคนบ้า คือไอ้แนน
ปุ๊กกับแย้ คู่แท้ แห่งการหลับ หัวติดหนับ กับโต๊ะ ไม่เคยแหงน
แต่ไอ้ปุ๊ก หนีไปหลับ ที่ต่างแดน ทำให้แย้ ต้องขาดแคลน คู่นอนไป
ป่านกับนุ้ย นั่งคุย เรื่องหนุ่มๆ เมย์นั่งกลุ้ม คิดถึงเอก อยู่ใช่ไหม?
ไอ้เกอร์บ้า ลามก กว่าใครๆ อีอาร์ท นั้น มือมันใหญ่ ไว้ตบคน
นั่นไอ้เตย สวยสุดเลย ในพส. หญิงซุ่มซ่าม ซอมซ่อ น่าสับสน
ถึงจะบ้า แต่ก็สวย ดูชอบกล ส่วนอีกคน ข้างหญิงคือ โอ๋แมนยูฯ
แถวหน้าต่าง โปรดระวัง คนหน้าสุด เป็นหนุ่มฮอต ยอดมนุษย์ สุดเลิศหรู
นั่นคือเต้ นพพงษ์ ยอดพธู แม่โฉมตรู สุดสะเด็ด Let's get loud
ไอ้บ้าอ้อน กับไอ้ฝ้าย มันร้ายกาจ แอบประสาท โรคจิต ทั้งสองสาว
โน้ตจามดัง เห็ดเก็บตังค์ เตี๊ยะสูงยาว เอินตัวขาว ปาล์มสุดอึ๋ม พิมพ์นางสาวไทย
หมดคาบปุ๊บหยิบpuffปั๊บอย่างพร้อมเพรียง หกคนเรียง นั่งรัว ไม่หวั่นไหว
แป้งร่วงกราว ขาวเต็มโต๊ะ โบ๊ะเข้าไป ไม่สนใจ ใครว่าไง มันไม่แคร์
อีแรดบู้ นั้นไซร้ ไว้ผมม้า เสบุญเลิศ นั่งด่า กระแนะกระแหน
ไอ้โจนั้น มันแกล้งเงียบ แต่เล่นแง่ ไร้ข้อแม้ ด่าทั้งเพื่อน และอาจารย์
51 ชีวิต จิตไม่ว่าง มาร่วมทาง ด้วยรัก สมัครสมาน
เราเคยร่วม หัวร่อ ล้ออาจารย์ เห็นห้องเรียน เป็นโรงอาหาร และสนามกีฬา
ทั้งนั่งเล่น นอนเล่น และวิ่งเล่น ซ้อมฟันดาบ ซ้อมเต้น ชะชะช่า
กินขนม คุยเสียงดัง พักสายตา ออกก่อนเวลา เข้าห้องช้า ไม่เข้าเรียน
ตั้งแต่เช้า พวกเรา ก็เริ่มฟิต เร่งสปีด สุดชีวิต นั่งขีดเขียน
ลอกทุกวัน จนเรานั้น ชักเริ่มเซียน ไม่เคยเปลี่ยน กิจวัตร ประจำวัน
พอลอกเสร็จ ก้อส่งไป ให้เอกลักษณ์ มันคึกคัก เอกลักษณ์ คนขยัน
รวบรวมส่ง เร็วไว ไปให้มัน เอกแข็งขัน รีบวิ่งพลัน ทันเดธไลน์
สอบทุกครั้ง ลอกไม่ยั้ง อุตลุด กลยุทธ ตามใจเรา เอาแบบไหน
จะเพจโพย ชะโงกดู ก้อตามใจ สอบทีไร ตาเหล่ไป ตามตามกัน
3 ไหว้ครู 3วันแม่ 3วันเจ้าพระยา 3กีฬาสี ที่เรามา ร่วมสร้างสรรค์
3คริสต์มาส 3ปีใหม่ ฉลองด้วยกัน 3วาเลนไทน์ ช่วยลุ้นมัน ไม่ให้แห้ว
ถึงวันนี้ ไม่มีเรา มาพร้อมหน้า แค่หลับตา แล้วคิดถึง ก้อซึ้งแล้ว
โลกกลมกลม เล็กแค่นี้ มีวี่แวว คงไม่แคล้ว ได้พบกัน ซักวันเอย...
โอววววว.. แต่งไปได้ไงเนี่ย..
ช่วงนั้นบรรเจิดมากอะ..
ก๊ากๆๆๆ
คิดถึงทุกๆคนนะจ๊ะ..
อ่อ.. แล้วก้อต้องขอบคุณแนนที่อุดส่าเจอกลอนบทนี้ด้วยความบังเอิญ
ไม่งั้นมันคงหายสาบสูญไปแร้นนน
7月17日 หลายสิ่งเกิดไรขึ้นกะชีวิตมากมายในวันเดียว.. ศุกร์ที่ 15 ก.ค.
ก่อนอื่น.. ยินดีกะเพื่อนๆทุกคนที่รับปริญญา.. แล้วก้อดีใจมากๆที่ได้เจอกันอีก หลังจากไม่ได้เจอกันนานนนนนนนน
โดยเฉพาะช็อป ดีใจมากๆๆๆ ...
แต่หลังจากเรื่องดีๆผ่านพ้นไป..
ก้อบังเกิดเรื่องเฮี้ยนๆตามมา...
เฮี้ยนจัดๆ
...
น่ากลัวมาก จิงๆแล้วไม่อยากพูดถึง.. เพราะกลัวคนอ่านจะมีอันเป็นไป
แต่ว่า...ขอหน่อยเหอะ
ความเฮี้ยนนั้นบังเกิดขึ้นด้วยสาเหตุใดมิอาจทราบ
รู้แค่ว่ามันสามารถทำให้คนคนนึงเกิดอาการเหม็นดอกลิลลี่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน..
โห..เจ๊.. เกิดมาก้อเพิ่งเคยเห็นเนี่ยแหละ คนเหม็นดอกลิลลี่..
เบ่ยจัดๆๆๆ..นังรินรี่...
นอกจากจะเฮี้ยนแล้ว.. ยังจะน้ำเน่าอีกตะหาก..
เคยเห็นมะ.. คนที่พยามเอาลูกสาวเพื่อนมาประเคนให้ลูกชายตัวเองทั้งๆที่แฟนเค้าก้อนั่งอยู่อะ..
ดูก็รู้ว่าตั้งใจ.. ใครดูไม่ออกก้อโง่โคดดดดดด
แต่ก้อยังพยามเฟกว่าตัวเองเป็นแม่ที่ดี
เจ๊โชคดีมากนะเนี่ยที่ลูกมันเป็นคนดี แล้วก้อรักแม่มันน่ะ..
(ก้อเพราะมันเจออะไรเฟกๆตั้งแต่เกิด เรยไม่รู้จักโลกแห่งความจิงล่ะสิ หึหึ)
แล้วพระญาติของท่านแต่ละคนก้อปากดีๆกันทั้งน้านนนนนน
แต่โทดทีนะลุง...
ที่ชั้นยังไม่จบปีนี้น่ะ เพราะเภสัชเค้าเรียนกันห้าปีโว้ยยยย ไอ้พวกเบ่ยยยยยย
แล้วเพื่อนชั้นไม่จบ เพราะมันไปเมืองนอกมาเฟร้ยยยยยย
แล้วก้อไม่มีใครเรียนเกิน 4 ปีซักคน แล้วก้อเอนท์ติดทุกคนด้วยเฟร้ยยย
แล้วแบบว่า.. ไม่มีใครเรียนเอกภาษาซักคนเหรอ
หึหึ.. เรียนเอแบกมันสู้เอกภาษาไม่ได้รึไงฟะ
เท่ตายล่ะ เป็นอธิบดี.. หึหึ
พ่อกรูจบ มศ.3 ยังได้เงินเดือนห้าหกหมื่น
ตัวเองเรียนวิดวะจุฬา 6 ปี เบ่ย..
ดีกว่าพ่อเราแค่มีโอกาสโกงกิน.. ทำเป็นเบ่ง..
ระวังเหอะ.. เบ่งมาก จะเป็นริดสีดวง..
เฮ้อ.. พอก่อนดีกว่า.. เหนื่อย
ไว้วันหลังนึกไรออกค่อยมาเบ่ยรินรี่ใหม่..
เข้าเรื่องต่อไปดีก่า
มะกี้เป็นเรื่องเบ่ยร่วมกับเพื่อนสาวๆที่บดินทร..
ต่อไป.. ขอเป็นเรื่องเบ่ยร่วมกะเพื่อนๆที่คณะบ้าง..
แบบว่า.. มีเพื่อนคนนึงมาบอกเรา.. ว่ามีคนพูดกะเค้าถึงกลุ่มเราว่างี้
" โจ (นามสมสุติ).. ไปคุยกะกลุ่มนั้นไม่กลัวโดนเอาไปนินทาเหรอ "
หึหึ..แล้วนี่ก้อไม่ใช่ครั้งแรกที่เราได้ยินเรื่องไรแบบนี้
คนเราอะนะ.. คิดว่าตัวเองมีความสำคัญกะชีวิตเรามากขนาดที่เราจะเก็บไปนินทาเรยเหรอ
แล้วขอโทดนะ.. เราไม่ใช่พวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน..กรุณาอย่ามายุ่งกะเรา น่ารำคาญ
เราอะ ไม่นินทาลับหลังหรอกนะ ถ้าไม่ชอบ เราก้อด่าตรงๆ
เราไม่ชอบลอบกัดเหมือนที่เธอกะลังทำอยู่หรอก.. ไอ้พวกเฟก
คิดดู..
คนที่คิดอะไรก้อแสดงออกมาให้รู้ กะพวกที่ทำเป็นคนดีแล้วแอบคิดร้ายกะคนอื่นลับหลังอะ..
แบบไหนมันน่ากลัวกว่ากัน
เบ่ยหลายสิ่งจิงๆ
P.S. For more information.. plz. contact me directly ..
7月6日 ใกล้สอบเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว.. (1 ก.ค.)
เป็นโอกาสอันดีที่ได้ไปพบปะเพื่อนๆ สาวๆ ที่บดินทร
ถึงแม้จะไปกันแค่ 4 สาว ประกอบด้วย เรา อ้อ ตาล และแพร
(แนน ตีบ และมิ่ง เบี้ยว)
แต่เป็นการนั่งชิวที่ทำให้รู้สึกดีมากมากอะ..
ก้อแบบว่า.. นานๆทีจะได้เจอคนที่มีพื้นฐานนิสัยเหมือนๆกัน..
ไม่เสียแรงที่ผ่านวัยสาวมาด้วยกันจิงๆ.. หึหึ
ช่วงนี้..
ถ้าดูตามทฤษฎีและตามปฏิทินแล้ว
รู้สึกว่าจะใกล้สอบมาก....
แต่ช่างเหอะ.. ชิวชิวอะ..
สอบไปขำขำ.. ไม่ซีเรียส
ก๊ากกกกกกกก...
ยินดีกะเพื่อนๆทุกคนที่กะลังจะรับปริญญาด้วยนะ..
ถ้าเรามีปัญญาซื้อของขวัญไปให้.. เราคงจะได้เจอกัน
แต่ถึงไม่มีของขวัญ เราก็คงจะโผล่หน้าไปอยู่ดี..555
ถึงแม้จะสอบ.. แต่โอ๊ดก้อไม่หวั่นไหว..
ดีซะอีก.. จะได้เป็นข้ออ้างไม่ต้องอ่านหนังสืออะ.. จะได้ไม่ guilty มาก.. หึหึ
ถึง แนน..
แนนอย่าเครียดเรยนะ..
เมื่อก่อนเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา.. ยังไงเราก็วางใจได้ว่าแนนอยู่กะเรา
แต่เด๋วนี้เราไม่ค่อยเจอกัน.. เราเป็นห่วงแนนมากนะ รู้ป่าววว...
รักษาสุขภาพแล้วก้อรักตัวเองให้มากๆด้วยนะ..
คิดถึงๆๆๆ ...
รักนะ.. จุ๊บๆ..
6月27日 เหนื่อยเหนื่อยมากกกกกก..... ใครสั่งใครสอนให้รับน้องสองวันสองคืนเนี่ย.. สังขารเรามันไม่ค่อยจะไหวนะ.. - -" แล้วตรัย.. ก้อตีกลองแป้กด้วยอะ ก๊ากๆๆๆๆๆ แถมความซวยยังบังเกิด กระป๋งกระเป๋าทุกอย่างไว้ในห้องที่คณะ ห้องก้อโดนล็อกซะงั้น ก้อเรยต้องกลับบ้านตัวเปล่า ไม่มีตัง ไม่มีมือถือ วันนี้ก้อไปคณะตัวเปล่า แบบเหนื่อยมากๆๆๆด้วยอ่า.. เฮ้อ.... ขี้เกียจพิมแล้ว.. เหนื่อย
6月22日 วันติ่งๆโอ้ววววว..... วันนี้มันช่างติ่งจิงๆ ถ้าไม่นับเรื่องที่มารับเงินแปะหลัง (200 บาท ช่วยประทังชีวิตได้อีกหน่อย) วันนี้ก้อดูไม่มีไรทำสุดๆ (ที่จิงมีงานรอให้ทำเยะมาก แต่ไม่ยอมทำตะหาก กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก) แล้วเรื่องรับน้องนี่มันอะไรกันเนี่ยยยยย.. สามวันสองคืน ที่คณะอะนะ.. เหอะๆ คิดได้ไงกันวะ วันนี้ที่คณะ โหวตคนดีของสังคมกันด้วยอะ.. ไม่มีลุ้นเร้ยยยยย.... ทำไมไม่โหวตคนเลวมั่งน้า... จะได้เข้าชิงกะเค้าบ้าง หึหึหึ ยังคงข้องใจกับการรับน้องที่คณะ - -" แล้วทำไมการแสดงดนตรีต้องอยู่คืนวันศุกร์ด้วยฟะ.. ก้อเราจะโดดคืนวันศุกร์อ่า.. งันเราก้ออดส่องมือกลองอะดิ.. เบ่ยจัดๆ T-T
6月18日 เฮ้อออออเฮ้ออออออ.. เวนกำจิงๆ มะวานประชุมสโม ฯ แล้วก็เกิดอาการเบ่ยๆ เนื่องจากมีน้องปีสี่บังอาจมาขึ้นเสียงกะชั้น.. หึหึ แต่เราไม่เหมือนคนอื่นหรอกนะ .. เราไม่ใช่คนดีที่จะอภัยให้คนที่มาด่าเราง่ายๆ จะบอกว่าที่จิงก้อไม่ได้โกดอะไรน้องมากมายหรอก.. แต่อยากให้รู้ว่า มันมีคนแบบเราอยู่จิงๆในโลก ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไม่ถือสาเรื่องแบบนี้อะ แล้วเราก้อเรยทำเรื่องที่คงดูแย่ในสายตาคนอื่นมากแน่ๆ โดยเฉพาะสายตาที่มองผ่านออกมาจากกะลาอะ รืมไปสนิทเรยว่าน้องตรัยก้ออยู่ในห้องนั้นด้วย.. ทำตัวเลวสุดริดอะ.. กร๊ากกกกกกกกก หมดกัน..รืมสร้างภาพ555
6月15日 หุหุโย่ว... จะเขียนไรดีน้า... เนื่องจากเป็นครั้งแรก สีเรยเสี่ยวไปหน่อย 555 อ่านะ.. เซ็งเรื่องรับน้องอะ ในที่สุดก้ออดไป.. แต่เรื่องอดไป ยังไม่น่าเซ็งเท่าความคิดของคนบางคน พวกที่ชอบคิดอะไรผ่านกะลาอะ เฮ้อ... แต่ช่างเหอะ.. ยังไงการประชุมรับน้องมะวานก้อทำให้เราได้พูดกะน้องตรัยตั้ง 1 วลี อะ " เออ ห้องนั้นแหละ 308 "
กร๊ากกกกกกกกกกกก |
|
|
